طلاقت داده ام خوشبختی من

 بیهوده مکوش

تصمیمم را گرفته ام

می کوشم و می یابمش

خوشبختی مردم را

طلاقت داده ام ،خوشبختی من

تهیدست

دختری خــرد، بمـهـمانی رفـت                             در صـف دختـرکی چـند خـــزیــد

آن یـکی افـکنــد بـر ابـرو گـره                                وین یکی جامه بیکسوی کـشـید

این یکی ، وصله زانویش نمود                                وان ، به پـیـراهـن تنگش خندیـد

آن ، ز ژولیدگی مـویــش گـفـت                               وین ، ز بیرنگی رویـش پـرسیـد

گر چه آهسـتـه سـخـن میگفتند                          هـمـه را گـوش فـرا داد و شـنـید

گفت خـنـدیـد بـه افـتـاده سپـهـر                             زان شمـا نـیـز بـه من میخـنـدیـد

ز که رنجـــد دل فرسوده مــن                               بــایــد از گــردش گـیـتـی رنـجـیـد

چه شکایت کنم از طعنه ی خلق                           بمن از دهر رسید ، آنچه رسـیـد

نیستید آگه ازین زخم ، از آنک                               مار ادبـار شــمــا را نــگـــزیـــد

مادرم دست بشست از هستی                        دسـت شـفـقـت بـسـر مــن نـکشید

شانه موی من انگشت من است                          هیـچـکـس شــانـه بــرایــم نـخرید

هیـمـه دسـتـم بـخـراشـیـد سـحر                       خون بـدامـانــم از آنـروی چـکیـــد

تلخ بود آنچه به من نوشاندند                                    می تــقــدیـر بـبــایــد نــوشـــیـــد

خوش بود بازی اطفال ، ولیک                                  هیـچ طـفـلـیـم بـه بـازی نـگـزیـــد

بــهره از کودکی آن طفل چه برد                            که نه خندید و نه جست ونه دویـد

تا پدید آمدم ، از صـرصر فـقـر                                 چـون پــر کـــاه ، وجـودم لـرزیــــد

چشمه بخت،که جز شیر نداشـت                             ما چو رفتیم ،از آن خـون جـوشـید

با اینکه خورشید در آسمان به تابشش ادامه میداد ولی اتـاقــم در تاریکی فرو رفته بود.

آینه ای برداشتم و به کمکش نور خورشید را به داخل اتاق آوردم .

هنوز هم نمیدانم که کدام اتاق تاریک من را روشن کرد:

خـورشـیـد  یا  آیـنـه؟

دل من میشکند

هر کجا اشک یتیمی رنجور

میچکد بر سر مژگان سیاه

هر کجا چشم زنی غمزده با یاد پسر مانده به راه

دل من میشکند

حالت دخترکی کوچک وتنها و فقیر

که به حسرت کند از شیشه اشک

به عروسک نگه گاه به گاه

وز دل تنگ کند ناله و آه

دل من میشکند

ناله پیرزنی غمزده و دست تهی

که ندارد نفسی

ضجه مرغ اسیر که کند ناله به کنج قفسی

هق هق مرد غریبی که بلا دیده بسی

حالت دختر زشتی که ز شرم

رو ندارد به کسی

دل من میشکند.